Poznajmy się

Na tej stronie będziemy prezentować sylwetki osób z naszych rodzin. Poniżej przedstawiamy osoby starsze: znane, mniej znane i nieznane. Bardziej lub mniej zasłużone. Ale proszę tym się nie sugerować Nie tylko dla nich przeznaczona jest ta strona. Zwłaszcza wy, młodzi, przekażcie nam swoje charakterystyki, swoje osiągnięcia, zwoje zainteresowania. Podawajcie swoje adresy mailowe, telefony. Minie kilka dni, a wasze sylwetki ukażą się na tej stronie. Miejcie przy tym na względzie to, że strona jest dostępna dla wielu ludzi na całym świecie. Powstające wersje angielska i niemiecka zwiększą siłę naszej strony. Może poznacie ciekawych ludzi, a może odnajdziecie dotąd nieznane kuzynki i kuzynów. Życzymy powodzenia !!!
Opisy sylwetek prosimy kierować na adres mailowy lub pocztowy prowadzącego stronę.

Dziękujemy za opisy i zapraszamy do zapoznania się z:

Prof. Klemens Zmuda Trzebiatowski

Anna Łajming

Troje rodzeństwa Trzebiatowskich rodem z Gostomia

 

Krystyna Kowalewska z domu Trzebiatowska

 

 

Krystyna Kowalewska urodziła się 30 grudnia 1932 r. w Grudziądzu.

Ojciec Jutrzenka Trzebiatowski, matka Sabina Trzebiatowska z domu Gończewska.

Zarówno Szkołę Podstawową jak i Liceum Pedagogiczne ukończyła w Grudziądzu. W styczniu 1955 roku wyszła za mąż za Zygmunta Kowalewskiego, po ślubie zamieszkała w Gdańsku, gdzie ukończyła studia pedagogiczne.

Urodziła dwóch synów. Starszy syn – Dariusz urodzony w 1956 roku jest absolwentem Politechniki Gdańskiej i University of Monasch w Melbourn. Dariusz mieszka i pracuje w Melbourn w Australii.  Młodszy syn – Janusz urodzony w 1961 roku jest absolwentem Oficerskiej Szkoły Wojsk Samochodowych w Pile. Janusz mieszka i pracuje w Gdyni.

Dochowała się czworo wnucząt. Od syna Dariusza wnuka Adama urodzonego w 1985 r. i wnuczkę Stefii urodzoną w 1991r.,od syna Janusza dwie wnuczki Ewelinę urodzoną w 1985 roku i Kamilę urodzoną w 1990 roku. Całe swoje życie zawodowe poświęciła edukacji młodzieży pracując w szkolnictwie. Po przejściu na emeryturę na trzy lata wyjechała do syna do Australii Pomagając w wychowaniu wnuków Adama i Stefii wszczepiła im miłość do Polski oraz ugruntowała im język polski i literaturę polską.

Czynnie brała udział w pracach Oddziału Koła Armii Krajowej w Gdańsku, zajmując się między innymi prowadzeniem kroniki Koła. Za swoja działalność odznaczona została medalem Pro Memoria. Poprzez wiele lat, do końca życia uczestniczyła czynnie w pracach Rady Rodzin Trzebiatowskich.

Krystyna odeszła od nas na zawsze 18 sierpnia 2010 roku.


Prof. Rajmund Trzebiatowski

RAJMUND TRZEBIATOWSKI - urodził się 19.12.1932 r. w Nielbarku; ojciec Józef (dziadek, pradziadek – Franciszek, m. zam.: Mikołajki, pow. Nowe Miasto Lub.) - z zawodu nauczyciel, matka Marta z domu Kowalewska. Szkołę podstawową ukończył w 1947 r. w Kurzętniku, a Liceum Ogólnokształcące (wraz z maturą pedagogiczną) w 1951 r. w Nowym Mieście Lub. W latach 1951-1953 pracował na podstawie 3-letniego nakazu pracy jako nauczyciel w szkole podstawowej w Grodzicznie, a w latach 1953-1955 odbywał zasadniczą służbę wojskową. W latach 1955-1961 studiował na Wydziale Rybackim (WR) Wyższej Szkoły Rolniczej (WSR) w Olsztynie uzyskując w 1961 r. tytuł zawodowy mgr inż. Już na studiach w 1958 r. podjął pracę w Zakładzie Gospodarki Stawowej Katedry Rybactwa Jeziorowego i Rzecznego w WSR w Olsztynie jako asystent techniczny, a od 1965 r. jako starszy asystent naukowo-dydaktyczny. W 1967 r. uzyskał stopień naukowy doktora w zakresie nauk przyrodniczych i w tymże roku został przeniesiony służbowo do WSR w Szczecinie. Tu zatrudniony zostaje na stanowisku adiunkta w Katedrze Ichtiologii, a od 1974 r. – docenta kontraktowego. W 1980 r. - po uzyskaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego w zakresie ichtiologii przechodzi na etat docenta etatowego. W 1984 r. uzyskuje tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1992 r. - stanowisko profesora zwyczajnego w Zakładzie Akwakultury na Wydziale Rybactwa Morskiego i Technologii Żywności (RMiTŻ) Akademii Rolniczej (AR) w Szczecinie. Pełnione Funkcje: organizator i kierownik Zakładów: Rybackiego Zagospodarowania Wód Przybrzeżnych w latach 1972-1976, Rybactwa w 1976-1991 i Akwakultury od 1991 r.; dyrektor Instytutów: Eksploatacji i Ochrony Biologicznych Zasobów Morza (1974-1975) oraz Akwakultury i Techniki Rybackiej (1975-1991); przez dwie kadencje (1990-1996) - dziekan Wydziału RMiTŻ. Inne funkcje: przewodniczący – Wojewódzkiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Hydrobiologicznego (PTH) (1982-1989) i Wojewódzkiego Komitetu Ochrony Przyrody (1985-1989) oraz członek Wojewódzkiej Komisji Ochrony Przyrody w Szczecinie (1996-1998). Przynależność do towarzystw naukowych: Szczecińskie Tow. Naukowe (STN), Polskie Tow. Hydrobiologiczne (PTH), Polskie Tow. Zoologiczne (PTZool.), Europejskie Tow. Akwakultury (EAS), Europejskie Tow. Metod Nuklearnych w Rolnictwie (ESNA) oraz Unia Europejska Ichtiologów (EIU). Członek Komitetu Założycielskiego Światowego Towarzystwa Ochrony Jesiotra (WSCS) oraz rad naukowych: Instytutu Rybactwa Śródlądowego w Olsztynie (1993-1999), Wolińskiego Parku Narodowego (od 1990-), Zakładu Ichtiobiologii i Gospodarki Rybackiej PAN w Gołyszu (od 1990-). Prowadzi współpracę i utrzymuje ożywione kontakty z krajowymi i zagranicznymi instytucjami naukowymi.

       Dotychczasowy dorobek naukowy obejmuje ogółem 245 różnych publikacji opracowanych samodzielnie lub we współautorstwie, w tym 85 oryginalnych prac naukowych, 102 artykuły i komunikaty naukowe, tłumaczenia 2 książek oraz Fish/Shellfish Pathology Glossary, współautor Encyklopedii Rybacko-Wędkarskiej (Wyd. IRŚ Olsztyn), 7 skryptów, 12 instrukcji wdrożeniowych oraz kilkadziesiąt ekspertyz i opinii. Problematyka badawcza realizowana głównie w ramach projektów badawczych KBN oraz badań własnych, statutowych i zleconych obejmowała między innymi:

- opracowanie kryteriów właściwego przygotowania materiału zarybieniowego karpia
 
do zimowania w stawach,
- możliwości użycia herbicydów do zwalczania wynurzonej roślinności wodnej w stawach karpiowych,
- ocenę toksyczności wybranych herbicydów i detergentów dla ryb i innych organizmów wodnych,
- ocenę możliwości wykorzystania wód podgrzanych do intensywnego chowu ryb,
- opracowanie receptur pasz dla pstrąga tęczowego, karpia i suma z użyciem mączek z
 
kryla i odpadów poubojowych drobiu oraz innych niekonwencjonalnych komponentów;
- technologię chowu i żywienia karpia, pstrąga tęczowego, jesiotrów oraz sumów: europejskiego i afrykańskiego w sadzach   w  wodzie pochłodniczej;
- możliwości zarybiania pstrągiem tęczowym Bałtyku oraz jego chowu w sadzach w wodach estuariowych i przybrzeżnych;
-ocenę przydatności cieków Pomorza Zachodniego do zarybiania wylęgiem i smoltami troci oraz opracowanie metod ich skutecznego przeprowadzania.

       Za osiągnięcia naukowe i dydaktyczne był wielokrotnie nagradzany przez Ministra Edukacji Narodowej oraz Wojewodę Szczecińskiego. Za wyróżniającą się pracę został również odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

        Poza publikacjami, wyniki badań były również przedstawiane w formie referatów lub doniesień na licznych konferencjach krajowych i międzynarodowych. Sam również zorganizował szereg konferencji naukowych, w tym dwie o zasięgu międzynarodowym.
      
W latach 1972-1974 zorganizował Rybacką Stację Doświadczalną przy Elektrowni „Dolna Odra” w Nowym Czarnowie, stanowiącą do dzisiaj istotne zaplecze badawcze i dydaktyczne Katedry Akwakultury i innych jednostek dydaktycznych Wydziału.

       W ramach realizowanej dydaktyki na Wydziale RMiTŻ prowadził wykłady z przed-miotów: Akwakultura; Rybactwo na Wodach Otwartych; Paszoznawstwo i Zasady Żywienia Ryb; Produkcja Materiału Zarybieniowego Wybranych Gatunków Ryb Użytkowych oraz seminaria magisterskie. Prowadził również wykłady na uczelniach zagranicznych. Był promotorem 128 prac magisterskich, 8 przewodów doktorskich, 1 doktoratu honoris causa oraz opiekunem 3 wykonanych w Katedrze prac habilitacyjnych. Był recenzentem dorobku naukowego kandydatów do tytułu: doktora honoris causa (1) i profesora (8) oraz na stopień doktora habilitowanego (10), a także dysertacji doktorskich (10) i rozpraw habilitacyjnych (7). W trzech przypadkach dotyczyły one osób z ośrodków zagranicznych. Za osiągnięcia dydaktyczne został odznaczony także Medalem Edukacji Narodowej.

       Od kilkunastu lat pełni nadal funkcje redaktora serii Piscaria w Folia Universitatis Agriculturae Stetinensis wydawnictwa naukowego AR w Szczecinie oraz w dwóch ogólnopolskich czasopismach: Electronic Journal of Polish Agricultural Universities (EJPAU) serii Fisheries oraz Acta Scientiarum Polonorum serii Piscaria. Wchodzi również w skład licznych kolegiów redakcyjnych czasopism naukowych.

      Od 2003 roku – po przejściu na emeryturę - jest stypendystą ZUS.

 

Jacek Żmuda-Trzebiatowski – Starosta Bytowski

 

   Urodził się 25 października 1972 roku Od urodzenia mieszka w Ciemnie, gmina Tuchomie. Jego ojciec Jan był tam wieloletnim sołtysem. Jako człowiek nad wyraz pracowity dorobił się wszystkiego sam. Jego  matka  Daniela z domu Łącka pomagała mężowi w zdobyciu pozycji.

   Żonaty, jedno dziecko: Dawid (ur. 24.11.2007 r.) Żona Renata z domu Gliszczyńska                                                    Wykształcenie wyższe: magister prawa – Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu (2001 r.)

Pochodzi z rodziny od szeregu pokoleń zamieszkałej w Łąkiem Szlacheckim. Jego pradziadek zwany był „ Dubeltowym Szlachcicem”.

 

Ksiądz Prałat Henryk Cyrzan

 

   Ksiądz Prałat Henryk Cyrzan urodził się 8 lutego 1940 roku w Brzeźnie Szlacheckim jako syn Michała Cyrzan Studzińskiego i Elżbiety  Zmuda Trzebiatowskiej z „Tesmarów”. Jego siostrą jest Renata – długoletnia nauczycielka na Kaszubach.

   Ukończył Seminarium Duchowne w Pelplinie i tam otrzymał święcenia kapłańskie w maju 1964 roku. Następnie ukończył studia na Wydziale Teologicznym na katolickim Uniwersytecie Lubelskim w 1980 roku

   Był wikariuszem w Lubiewie i Brodnicy.

W 1972 roku został proboszczem w Pęperzynie koło Więcborka. W 1983 roku został mianowany proboszczem w Wałdowie koło Sępólna Krajeńskiego. W 1989 roku powierzono mu parafię Zwiastowania Najświętszej Panny Marii w Chojnicach, a następnie parafię św. Jadwigi Królowej – tamże. Jest opiekunem harcerstwa w Chojnicach.

   W czasie swej służby duchownej oprócz zajęć duszpasterskich prowadził liczne prace remontowe i budowlane kościołów i pomieszczeń parafialnych. Wybudował kościoły w Wielkiej Kloni, Komierowie, Obodowie i Chojnicach.

   Jest autorem pierwszego pełnego opracowania na temat dziejów wsi i parafii pod tytułem „Brzeźno Szlacheckie” wydanego przez wydawnictwo BiT – Beata Żmuda Trzebiatowska

 

Płk.dypl.nawig.dr nauk wojskowych Tadeusz z Jutrzenków Trzebiatowski

   Dnia 26.10.2007r. po długich i ciężkich cierpieniach zmarł szlachetny i prawy człowiek, zasłużony oficer lotnictwa wojskowego, troskliwy mąż , ojciec i dziadek, wspaniały kolega i przyjaciel. Jego śmierć pogrążyła w głębokiej żałobie osoby mu najbliższe: żonę Joannę, córkę Aleksandrę, syna Adama z rodzinami oraz liczne grono ludzi, którzy w ciągu kilku
dziesięcioleci mieli zaszczyt dzielić z nim trud żołnierskiej służby, cieszyć się jego przyjaźnią, korzystać z jego wiedzy i doświadczenia. Urodził się 21.11.1936r. w Kartuzach na Pomorzu, gdzie spędził wojenne dzieciństwo i wczesną młodość. W roku 1953, po ukończeniu Państwowego Liceum Pedagogicznego pracował jako nauczyciel szkolny.
W 1956 r. wstąpił do Oficerskiej Szkoły Lotniczej w Dęblinie. W 1959r. ukończył kurs nawigatorów z I lokatą i został promowany na pierwszy stopień oficerski. W latach 1959-66 pełnił służbę kolejno w 52 lotniczym pułku szkolnym w Radzyniu Podlaskim oraz 47 pułku śmigłowców w Modlinie. W okresie 1966-69 studiował w akademii Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w Rembertowie. Po jej ukończeniu piastował odpowiedzialne stanowiska w Dowództwie Wojsk Lotniczych (1971-73), 3 pułku lotnictwa myśliwsko-bombowego w Bydgoszczy (1974-75), Dowództwie Wojsk Lotniczych "DWL" (1976-78), 3 Dywizji Lotnictwa Myśliwsko Bombowego w Świdwinie (1979-80), DWL (1981-89), Sztabie Układu Warszawskiego w Moskwie (1989-90), Biurze Bezpieczeństwa Narodowego Kancelarii Prezydenta RP (1991-94) 30.06.1994r. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej.
   W dniu 30.10.2007 został pochowany z honorami wojskowymi na cmentarzu w
Cewicach k.Lęborka.

 

 

Helena Zmuda Trzebiatowska z domu Chamier Gliszczyńska (1914 – 2008) – nauczycielka z Wierzchociny

 

   Helena Zmuda Trzebiatowska z domu Chamier Gliszczyńska urodziła się 12 stycznia 1914 roku w Karpnie jako córka Teodora Chamier Gliszczyńskiego i Klary z Kiedrowskich. Mężem jej był Józef Zmuda Trzebiatowski (1920.03.05 – 1964.11.07) z tzw. „Steiner Zmudów” z Łąkiego.

   Szkołę podstawową ukończyła we Wrockach w powiecie brodnickim i tam podjęła swą pierwszą pracę po ukończeniu dwuletniego kursu praktycznego zawodu w Chojnicach.

We Wrockach nauczała dziewczęta z klas V – VII robót ręcznych w latach 1937 – 1938.

  Podczas okupacji niemieckiej początkowo pracowała na roli u ojca w Karpnie, a następnie na przymusowych robotach u Niemców.

   Po zakończeniu wojny ukończyła kurs szkoły handlowej w Chojnicach, a następnie została zatrudniona w biurze Urzędu Gminy w Lipnicy.

Od 1 września 1947 roku rozpoczęła pracę jako nauczycielka w szkole powszechnej w Wierzchocinie, którą kontynuowała aż do emerytury w 1977 roku. Wychowała wiele pokoleń młodzieży.

Zmarła dnia 19 lutego 2008 roku  i spoczęła na cmentarzu parafialnym w Borowym Młynie.

 

Edmund Zmuda Trzebiatowski – snycerz z Czerska

 

   Urodził się 30 sierpnia 1942 roku w Trzebuniu, jako najmłodszy syn Leonarda i Zofii  ze Zmuda Trzebiatowskich.  Zofii pochodziła ze znanej gałęzi Zmuda Trzebiatowskich z Glisna , gniazdem rodowym Leonarda było Półczno koło Bytowa. Edmund był najmłodszym z siedmiorga rodzeństwa.

   W czasie ostatniej wojny ojciec Edmunda został skazany na rok pozbawienia wolności, wyrok odbył we więzieniu w Starogardzie Gdańskim. Po odsiedzeniu kary został wywieziony na przymusowe roboty do Generalnej Guberni do Skarżyska Kamiennej. Resztę rodziny w tym czasie osadzono w obozie w Potulicach, zaś zabudowania gospodarcze w Raduniu zostały spalone. Rodzina w Potulicach przebywała do końca wojny. W kwietniu 1945 roku Leonard wrócił w rodzinne strony. Doszedł do wsi Kosobudy, tam z powodu wycieńczenia i ciężkiej choroby zasłabł. Znaleziony w rowie przez przygodnego obywatela z Brus, został przez niego zabrany do domu. Tam został przypadkowo rozpoznany i zawieziony do domu siostry swojej matki Anastazji w Małym Gliśnie. Tam mimo dobrej opieki zmarł w wieku 42 lat. Został pochowany w Brusach.

   Pozostała rodzina – wdowa Zofia z siedmiorgiem dzieci zamieszkała u swojego brata Jana Zmuda Trzebiatowskiego w Trzebuniu do chwili odbudowania własnych zabudowań to jest do 1949 roku. Edmund uzyskał wykształcenie średnie w Technikum Drzewnym w Słupsku – matura w 1967 roku.. Następnie do 1969 roku pracował na rodzinnym gospodarstwie.

    Samodzielne życie Edmund rozpoczął pracując w Spółdzielni Pracy Rękodzieła Artystycznego „Meblostyl” w Czersku. Tam pracował kolejno na stanowiskach: technologa drewna, kierownika kontroli jakości, specjalisty do spraw normowania i na koniec szefa produkcji. Z dniem 1 maja 1985 roku ze względu na stan zdrowia przeszedł na rentę. W zakładzie pracy poznał swoją obecną żonę Krystynę z domu Kanonowicz, z którą w 1971 roku zawarł związek małżeński. Ma dwoję dzieci: córkę Iwonę i syna Tomasza.. Córka ukończyła studia na  Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie oraz studia podyplomowe na Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu w Gdańsku. Od kilku lat pracuje w szkole podstawowej w Legbądzie. Syn ze względu na stan zdrowia przebywa razem z rodzicami.

   Edmund wspólnie z żoną wybudował własny dom w Czersku. Na emeryturze nie rozstał się z zawodem – prowadzi warsztat meblarski. Ostatnio podjął się ambitnego planu zrobienia dla siebie mebli rzeźbionych „gdańskich” Meble te obecnie wzbudzają duże zaciekawienie odwiedzających dom państwa Trzebiatowskich gości.

   Dom przy ulicy Porucznika Kalinowskiego w Czersku na terenie Borów Tucholskich jest zawsze otwarty dla miłych gości.

  

Leon Zmuda Trzebiatowski – podchorąży z krążownika „Hood”

 

Urodzony 24 listopada 1920 roku w Toruniu (FOT 1). Żył 21 lat – 24 maja 1941 roku, o świcie dochodzi do wymiany ognia między niemieckim pancernikiem "„Bismarck" a angielskim krążownikiem "„Hood" . W dwudziestej minucie walki jeden z pocisków „Bismarcka” przebija pancerny pokład „Hooda”, następuje wybuch w składzie amunicji. Z „Hooda” tuż za kominem wybucha nagle wulkan ognia. Rozerwana na strzępy stalowa forteca, spowita w kłęby dymu i ognia w przeciągu dwóch minut znika w głębinach. Z „Hoodem” ginie niemal cała załoga – 2397 ludzi. Ginie również czterech podchorążych polskiej marynarki wojennej, między nimi Leon Zmuda Trzebiatowski. Jego ciało spoczęło na głębokości około 3000 metrów, między Grenlandią a Islandią.

   Urodził się w zamożnej przedwojennej rodzinie. Ojciec był kupcem. Razem z żoną przykładali dużą wagę do wychowania jedynego syna. Po ukończeniu szkoły podstawowej zaczął uczęszczać do gimnazjum które ukończył w 1938 roku. ( Lech Bądkowski – animator nowożytnego ruchu kaszubskiego, uczęszczał z nim do jednej klasy i wspomina go jako pierwszego Kaszubę, z którym miał styczność.) W tym samym roku został przyjęty do Wyższej Szkoły Marynarki Wojennej w Gdyni na Oksywiu. Był bardzo dobrym studentem, w nagrodę za wyniki w nauce wypływa na swój pierwszy rejs. Wspomniany rejs odbywa na szkolnym żaglowcu „Iskra”. Wybuch wojny sprawia, że „Iskra” nie powraca do kraju, ale pozostaje w Anglii. Leon zna język angielski, zostaje przyjęty do angielskiej szkoły marynarki wojennej, w nagrodę praktykę na krążowniku „Hood”.

   Dzisiaj wiemy, gdzie spoczywa wrak „Hooda”, ilu marynarzy poległo i jak doszło do jego zatonięcia. Ocalało tylko trzech brytyjskich marynarzy. Leon był jednym z setek młodych chłopców, którzy nie mieli szans na przeżycie.

 

Marian Zmuda Trzebiatowski – przedsiębiorca budowlany z Bytowa

Człowiek, który uczynił to miasto piękniejszym.

 

   Marian Zmuda Trzebiatowski urodził się 10 lutego 1947 roku w Trzebiatkowach jako kolejne dziecko Alojzego z ”Szultów” Zmuda Trzebiatowskiego i Bronisławy Stoltmann.

Ojciec pochodził z zasiedziałej i cieszącej się dużym szacunkiem w Łąkiem Szlacheckim rodziny, której przydomek pochodził od protoplasty rodziny pełniącego funkcję sołtysa w tej wsi.
 
Marian Zmuda Trzebiatowski ukończył szkołę podstawową w Trzebiatkowach. Dalszy tok edukacji to zdobywanie kolejnych stopni zawodowych w czasie pracy w Wojewódzkim Przedsiębiorstwie Budownictwa rodzinnego zakończone dyplomem mistrzowskim. Po uzyskaniu tego dyplomu natychmiast rozpoczął własną działalność gospodarczą w ramach spółdzielni rzemieślniczej. Decyzja ta wynikała z wrodzonej potrzeby samodzielności.
  
Po transformacji w 1989 roku pokazała się możliwość rozbudowy samodzielności – w 1990 roku zakupił stary pokrzyżacki młyn w Bytowie, następnie w 1995 roku piekarnię, a w 1996 przedsiębiorstwo produkcji materiałów budowlanych na ulicy Miasteckiej.
Obecnie istnieje przedsiębiorstwo rodzinne pod zbiorczą nazwą „Żmuda”, w którego skład wchodzą: piekarnia z dwoma sklepami, zakład produkcji materiałów budowlanych i przedsiębiorstwo budowlane („matka” wszelkich przedsięwzięć).
  
Przedsiębiorstwo swoimi budowlami znacznie upiększyło ongiś  wyjątkowo oszpecone socrealistycznymi maszkarami miasto. Do największych w tym zakresie osiągnięć między innymi należy:

      -         rekonstrukcja dawnego kościoła protestanckiego Krofeya, obecnej świątyni unickiej;
-         budynki TBS na ulicy Gdańskiej;
-         szkoła podstawowa nr 2;
-         osiedle „szkolne”;
-         zespół szkół ekonomiczno – rolniczych.

Poza Bytowem firma ta między innymi wybudowała:

      -         wieżę Lemana w Piasznie;
-         szkole podstawową w Tuchomiu;
-         sala sportowa przy szkole w Pomysku Wielkim;
-         liczne budynki mieszkalne w Słupsku i Ustce;

Najbliższym przedsięwzięciem budowlanym firmy jest znaczne osiedle mieszkaniowe „Leśne” (ok. 100 mieszkań) w Bytowie.  Rodzina jest dumą Mariana Zmuda Trzebiatowskiego. Wraz z żoną Heleną – nauczycielką, z domu Saj doczekał się dwu córek:

      -         Bożeny – technika fizjoterapii (w trakcie studiów kierunkowych). Jej mężem jest Jan Kleinszmidt, absolwent studiów ekonomicznych (szef wytwórni materiałów budowlanych), obecny radny Sejmiku Pomorskiego. Bożena i Jan mają dwu synów: Damiana i Radka.
-         Marioli – absolwentki pedagogiki w Słupsku. Jej mężem jest Jacek Mróz, również pedagog – obecny właściciel piekarni. Mariola i Jacek mają dwie córki: Wiktorię i Patrycję.

 

Marek Zmuda Trzebiatowski – dziennikarz i wydawca

 

   Urodził się 9 lutego 1954 roku w Poznaniu. Jako Kaszuba i Wielkopolanin z urodzenia zwolennik pracy organicznej, wymagający od innych, ale i od siebie. Wydawnictwo Spółka Gazeta Pomorska Media, które wydaje „Gazetę Pomorską” kieruje od 1994 roku i jest to jego pasja i sposób na życie.

   Jest absolwentem Państwowego Instytutu Wychowania Fizycznego w Kijowie i Podyplomowego Studium Dziennikarstwa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu.

Z „Gazetą Pomorską” związany jest od 1979 roku. Zaczynał w jej włocławskim oddziale, potem trafił do działu społecznego w Bydgoszczy. W 1990 roku został prezesem zadłużonej Spółdzielni Pracy Dziennikarzy i Wydawców, właściciela „Gazety Pomorskiej”, cztery lata później – prezesem spółki Gazeta Pomorska Media, w której po 50% udziałów objęli będąca już w dobrej kondycji Spółdzielnia Pracy Dziennikarzy i Wydawców oraz norweski koncern Orkla Media – obecny jedyny właściciel spółki.

   Po zmianach organizacyjnych decyduje się na inwestycje. W 1995 roku uruchamia w Bydgoszczy nowoczesną drukarnię, inwestuje w lokale. Na początku lat dziewięćdziesiątych gazeta miała sześć mutacji. W 1998 roku po raz pierwszy gazeta przekroczyła nakład 100 000 egzemplarzy, od tej pory jest liderem wśród dzienników regionalnych w kraju. Do koncernu należą jeszcze „Głos Pomorza” w Koszalinie i Słupsku oraz „Głos Szczeciński” w Szczecinie. Gazety mają wspólne dodatki, makietę oraz ofertę reklamową.

   Marek Zmuda Trzebiatowski jest w zarządzie Europejskiego Stowarzyszenia Wydawców Gazet. Przez dwie kadencje był w zarządzie Światowego Stowarzyszenia Wydawców Gazet oraz przez cztery kadencje – członkiem zarządu Izby Wydawców Prasy.
Był nominowany do Nagrody im. Dariusza Fikusa w 2004 roku.
Jest prezesem pierwszoligowego żeńskiego klubu siatkówki „Pałac” w Bydgoszczy.
Jest sponsorem tłumaczenia historii rodu Zmuda Trzebiatowskich opracowanej przez Herberta von Schmude.
Jest żonaty, żona Maria z domu Szczekuła, ma dwie córki: Martę ur. 1979.04.13 i Annę ur. 1982.12.31 obie we Włocławku..
(biogram opracowany na podstawie tekstu z nr 41[6724] „Rzeczpospolitej”)